Peer pressure deed mij bezwijken voor de Elle Style Awards, al wist ik op voorhand dat een paar honderd opgetutte vrouwen en een handvol homo’s een formule tegen gezelligheid zijn. De awarduitreiking zelf scheen een vervelende bijkomstigheid voor de aanwezige vrouwen, die vrolijk doorkwekten terwijl een hoogzwangere Tiany de boel aan elkaar probeerde praten.

Hoofdredactrice Lut Buyck raakte zelfs niet boven de decibels van het luidruchtige publiek. Het is nog steeds een raadsel wat ze kwam vertellen, iets over ‘mode’ en ‘de stem van het publiek’ maar daar was dat publiek duidelijk niet in geïnteresseerd.

Datzelfde publiek werd trouwens om onduidelijke redenen opgedeeld in twee categorieën. Namelijk zij die als sardines in een vierkant staan en zij die er buiten staan. Dat vierkant waar het moeilijk ademen was, bleek de vipruimte die fysiek afgescheiden was door een muurtje van één en een kerel van twee meter. Het publiek heeft dan wel altijd gelijk, onderling is het verre van gelijk.

Voor wie er niet was of voor wie zijn keuze op de MIA’s liet vallen, heb ik -de geest van awardshows indachtig- een persoonlijke top drie van de avond samengesteld. Stemmen kan op www.awardszijnonzin.com.

• Eén: Tiany kondigt zichzelf aan als genomineerde in de categorie Best Geklede Persoonlijkheid maar verliest van Prinses Mathilde die helaas afwezig was wegens andere, prinsesachtige verplichtingen.

• Twee: Ramsey Nasr wordt de knapste man. Al is het by default omdat Mattias Schoenaerts zijn kat stuurt, dit gaat mijn petje te boven. Wat ziet de Elle-lezeres dat ik niet zie?

• Drie: De award voor Best Geklede Gast gaat naar een overdadig geschminkt meisje met een dikke, zwarte knopenjas. Er is geen feest met meer elegant gekleede meisjes per vierkante centimeter, toch kiest men iemand die qua stijl aanleunt bij de Addams Family.

De MIA’s kenden volgens de pers gelijkaardige memorabele momenten. In navolging van de TMF-awards – Regi Awards in de volksmond- mogen we één danken voor de Milow Awards. Of hoe je een ooit relevante muziekverkiezing op twee jaar tijd kan verkleuteren.

Een hoogdag voor mode en muziek. Dat had vrijdag 6 februari moeten zijn. Helaas werd het een ode aan voorspelbare middelmatigheid. Maar het publiek heeft altijd gelijk. Als het nu toch maar eens wat meer zou zwijgen, hoorde ik Lut denken.

Goedele gooit hoge ogen. Goedele bewijst dat er ruimte is voor een nieuw tijdschrift. Goedele verkoopt honderdtwintigduizend exemplaren uit de losse pols. Zo staat het in het persbericht.

Een van die honderdtwintigduizend exemplaren is in mijn bezit. Ik koop altijd eerste nummers van tijdschriften, net zoals ik van series de pilootaflevering zie. Meestal om met een gerust hart vast te stellen ik dat ik de volgende keer niets mis.

Goedele (het tijdschrift) is zoals elk ander vrouwentijdschrift, alleen dat Goedele (de vrouw) er bijzonder veel in voorkomt. Dat zal wel iets met het concept te maken hebben. Goedele staat op de cover en schrijft het editoriaal. Dat lijkt me uitermate normaal voor een eerste nummer van een blad met jouw naam. Het ligt ook nog binnen het verwachtingspatroon dat de rubrieken namen hebben als Goede Liekens, bijna alles over sex gaat en dat de reisrubriek naar Beffe trekt.

Er staan veel vagina’s in Goedele, meer dan in de gemiddelde Playboy al is het doel diffuser. Ik gok dat het iets te maken heeft met het credo van Goedele (en bij uitbreiding alle sterke, onafhankelijke vrouwen): Hou Van Jezelf Want Je Bent Een Vrouw En Daarom Fantastisch. Ik krijg een beetje de kriebels van dat credo, het geeft me het gevoel dat ik op de bank zit bij Dr. Phil.

Goedele komt zowat in elk artikel aan bod, wat ik straf vind. Ik weet zeker dat ik hoewel een Vrouw en Daarom Fantastisch nooit zo’n onuitputtelijke bron van inspiratie kan zijn. Goedele zou een straatarm hoertje in Cambodja haar video over het vrouwelijk orgasme sturen. Goedele vindt dat mannen onder 25 hun rijbewijs moeten inleveren. Goedele kan het niet laten om de wereld te verbeteren en haat zichzelf daarom. Goedele houdt niet van crocs, Ignace Crombe en Astro TV. Ene Hugo Borst heeft wilde fantasieen over Goedele.

Mijn vriend vroeg bij het aanschouwen van de tweede Goedele: ‘Moet zij dan echt ook elke keer op de voorpagina?’ Natuurlijk en ook in elk stuk, onder elk artikel, bij elke vraag en in elke gedachte. You can judge a book by it’s cover.

Sex and the City – the Movie heeft zo lang op zich laten wachten dat Carrie en co cultstatus bereikten. Zij zijn iconen van zelfbewuste, modieuze carrierevrouwen waar elke jonge vrouw zich het afgelopen decennium aan spiegelde. De verwachtingen voor de filmreunie waren zo hooggespannen dat ik lichtnerveus was op de premiere in Antwerpen.

Want iedereen weet dat reunies zelden een goede afloop kennen. Zoeven haal je nog gezellig herinneringen op, plots blijkt je beste vriendin lid van Scientology, raak je verstrikt in een gesprek met je oude perverse gymleraar en blijf je over met twee nerds en de rekening.

Mijn pessimistisch voorgevoel was helaas niet ongegrond. Met sympathie voor het verleden maar ik herkende mijn New Yorkse girls niet meer. Ok, ze hadden vroeger al een passion for fashion maar ondertussen was die uitgegroeid tot een door product placement geinspireerde obsessie.

Goed, dacht ik, in naam van vriendschap wil ik de hand in eigen merkloze boezem steken. Want het is bekend dat ik het niet begrepen heb op hippe labels en dure designers. Meer dan waarschijnlijk uit zelfbescherming want in tegenstelling tot Carrie kan ik zelfs geen Vivienne Westwood-zakdoek betalen door mijn columns.

Zonder de plot te verklappen (je moet de film gaan zien, een reunie missen betekent het verleden ontkennen) kan ik wel vertellen dat ik ongemakkelijk werd van de hypersensitieve pseudo-vrijgevochten girl power. Hij maakt lange uren op het werk? Zij maakt het uit. Hij rijdt een scheve schaats? Zij vraagt de scheiding aan. Hij krijgt klamme handjes aan het altaar? Zij verbant hem en verandert haar gsm-nummer. Hallo, heeft er iemand last van haar hormonen? Natuurlijk komt het allemaal goed, daarom heet het een romantische komedie.

I cannot help but wonder. Waarom maakt zij geen lange uren, rijdt zij geen scheve schaats of heeft zij geen last van bindingsangst? Heeft elke man een inherent slechtheidsgen? Ik beschouw aantrekkelijke, ambitieuze, intelligente mannen niet als de vijand en ik hoop van hen hetzelfde. Mister Big is niet mijn type maar ik slinger hem ook niet ‘I’ll curse the day that you were born’ naar het hoofd.

Mijn vriendinnen zijn vrijgevochten maar met klemtoon op vrij en niet op vechten. Ik mag hopen dat wij straf genoeg zijn om zwakheden van onze partners te aanvaarden als zwakheden, en niet als teken van slechte wil. Sterker nog, wij maken ook wel eens fouten. Natuurlijk bouw je daar geen spanningsboog mee voor een blockbuster maar het helpt mij wel een streep te trekken onder Sex in the City – Het Verleden. Het is mooi geweest.

Deze week overleed Yves-Saint Laurent, een van de helderste sterren aan het Sex in the City modefirmament. Zijn levenspartner Berge zei in zijn afscheidsrede: “Chanel gaf vrouwen vrijheid, Saint Laurent gaf hen macht”. Laat ik het zo zeggen. Carrie toonde ons vrijheid, ik ben benieuwd wie nu de macht grijpt.

De digitale encyclopedie van, voor en door het volk Wikipedia wist me te vertellen dat wij een redelijk gedoemde soort zijn; ergens gekneld tussen de cynische maar hippe Generation X en de digitale i-Gen (dat zijn diegenen die sneller schrijven met hun duim dan met een balpen).

Dankzij ons gebrek aan collectiviteitszin vormen we enkel een groep op basis van onze geboortedata ergens midden jaren ’70 tot midden jaren ’80, en zijn we zo onverschillig dat we zelfs geen echte naam verdienen. We zouden ‘zwervende dromers’ zijn, met teveel diploma’s en te weinig realiteitszin, opgevoed door MTV en weekendouders. Vaag herinneren we ons het concept pennevrienden, Mario Bros en testbeeld; we weten hoe de wereld eruit zag zonder realityshows maar mét Koning Boudewijn.

Toch is er nu iets wat ons bindt. Verschillende leden van Mijn Generatie lijden aan een geestelijke aandoening die Quarterlife Crisis heet. Het zou gaan om een mentaal keerpunt – ergens rond de vijfentwintig – wanneer we beseffen dat het leven helemaal niet zo rooskleurig is als op de schoolbanken wordt voorgesteld.

Vaste job? Vergeet het maar. Tijd om bij moeder weg te gaan? Niet met die vastgoedprijzen. Natuurlijk zijn er parallellen met de midlife crisis, maar de oplossingen zijn minder evident. We zijn te jong en onbeduidend om een sportauto te kopen en hoe rijm je de flexibisering van de arbeidsmarkt in godsnaam met een affaire op kantoor? Hooguit slaan we onze Ikea-meubels op en trekken we rond de wereld. De crisis zou zelfs zo’n vormen aannemen dat we heimwee hebben naar het leven op de universiteit, of godbetert: de middelbare school.

Nu betrapte ik mezelf erop dat ik –net terug van mijn wereldreis- me inschreef op Schoolbord.be, een website die oude klasgenoten herenigt. Ik was verrast dat vijfentwintig mensen van mijn oude school hetzelfde hadden gedaan en ik was razend benieuwd om te zien hoe het mijn oude klasgenoten verging. Wie had er al babies / labradors / schuldsaldo verzekeringen?

Tot ik zag dat ik een jaarabonnement moest kopen om toegang te krijgen tot hun gegevens. Kijk, zo diep is mijn crisis niet dat ik er mijn kredietkaart voor wil opdiepen. Want om in marketingtechnieken te trappen van mensen die munt willen slaan uit onze Quarterlife Crisis? Daar hebben we teveel diploma’s voor.

Volgens Kamprad moet je tijd opdelen in tien minuten. Op die manier ga je bewust om met elk moment en gebeurt het niet dat je bijvoorbeeld een halve middag rondsurft op zoek naar foto’s van pakweg Jude Law.

Er is nog iets wat ik met Kamprad gemeen heb: we hebben allebei ons huis ingericht met Ikeameubels. Dat vind ik een onweerstaanbare gedachte, dat de vierde rijkste man van de wereld net als ik lig te klungelen met imbussleutels.

Design voor het volk: ik ben er wel voor. Net als bij H&M is de kwaliteit recht evenredig met mijn wisselende smaak. Net wanneer ik dat boekenrek/topje beu wordt, valt het vanzelf uit elkaar en hoef ik me niet schuldig te voelen over een nieuwe aankoop. Dit weekend was het weer zover.

Nu is winkelen in Ikea zowat de ultieme antishopper-nachtmerrie, vooral op zaterdag ter hoogte van de afdeling Kinderkamers. Maar ook elders: het valt op dat overal koppels staan ruziën over servietringen en boekensteunen. Diep gewortelde rancune komt genadeloos aan de oppervlakte met oneliners als: ‘Als die stomme Star Warscollectie van jou de deur uitgaat is er wél plaats genoeg!’ Of: ‘Een roos douchegordijn? Je bent net je moeder!” Met woedende blikken aan weerskanten en een boel foute aankopen tot gevolg.

Volgens mijn vriendin is shoppen in Ikea zelfs gevaarlijk. Discussies over lamellen kunnen leiden tot wat zij een ‘Ikea-moment’ noemt. Een Ikea-moment is wanneer je ontdekt dat jij voor ronde tafels bent terwijl hij van hoekig houdt. Voor je het weet leidt dat tot melodramatische gedachten: ‘Als hij houdt van wit en ik van zwart, kunnen we dan wel samen een huis – laat staan een leven inrichten?’ Gevolg: een relatiecrisis en een absolute kiltepunt ter hoogte van de kassa. Met enkel een hotdog als schrale troost.

Wanneer ik ‘s avonds geheel tegen de regels wat doelloos rondsurf aan mijn nieuwe Ikea-bureau, kom ik te weten dat Kamprad in zijn eigen restaurant gaat eten. Toch een beetje vreemd voor de vierde rijkste man van de wereld. En dat de winkel jaarlijks 300 miljoen mensen over de vloer krijgt. Tien procent van alle Europeanen zou zelfs verwekt zijn in een Ikeabed.

Kijk, dat maakt al die Ikea-momenten weer meer dan goed.

Als ze zo zien dat ik wel respect heb voor vreemde culturen en gebruiken, dacht Bush, dan moet dat maar. De leider van het Westen keek over zijn blauwe schouder naar zijn kameraad Poetin. Die scheen niet helemaal te begrijpen hoe hij – nota bene voormalig luitenant-kolonel van de KGB – plots in een jurk met goudstiksel was verzeild. Bovendien was azuurblauw helemaal niet zijn kleur! Collega Hu leek er vrede mee te hebben: hij was niet ver van huis en had wel meer van dergelijke tafellakentradities overleefd.

Etiquette, je moet er wat voor over hebben. Ten gepaste tijde ben ik een voorstander. Zonder etiquette verzinkt de moderne wereld in totale sociale chaos. U vindt dat ik overdrijf? Ik heb het niet over tafelmanieren. De truck met het bestek kennen we allemaal, net zoals de meesten weten dat je brood op restaurant moet scheuren in plaats van snijden en dat je een wijnglas enkel bij de voet mag vasthouden. Maakt weinig uit

Maar wat een ingewikkeld gedoe tegenwoordig met kussen en handjes schudden. Wat is het lastig dat niemand nog goed weet hoe te begroeten. Ben je te familiair als je je baas kust op het sinterklaasfeest of onbeschoft wanneer je ‘hoi’ roept tijdens een familiebijeenkomst? Moet je echt in de modebusiness om je collega’s elke dag om de hals te mogen vliegen en wanneer ben je chic genoeg om luchtkusjes te gooien?

Onlangs informeerde ik bij vrienden: blijkt dat iedereen er last van heeft. Ellendig vinden we het wanneer zo’n mislukte kus ergens in iemands nek belandt terwijl een slap handje halverwege twijfel en afwijzing blijft hangen. Zelfs onze mannen weten niet goed wat gedaan en wrijven sinds enkele jaren onhandig baardstoppels tegen elkaar. Metroseksueel misschien, maar geef mij maar een flinke handdruk. Wat dan weer weinig vrouwelijk zou zijn. U ziet het: verwarring alom.

Vorige week werd mijn groeiende angst jegens begroetings-en afscheidsrituelen treffend verwoord door een journaliste van de New York Times. Zij orakelde dat “communicatie-en etiquetteexperts het erover eens zijn dat het alsmaar moeilijker wordt om afscheid te nemen”. Help! Net nu ik u voor enkele weken ga verlaten. Ik ga op reis naar een ver en warm land. Benieuwd hoe daar gekust wordt.

Als Dame Edna’s van de Lage Landen flitsen ze over ons zondagavondscherm. Ergens op de achtergrond herkennen we Bart De Pauw maar de dames zijn duidelijk de sterren van de show. En ver daarbuiten: het merk D&N werd al gesignaleerd in de Arenbergschouwburg, op t-shirts, tijdens lookalike wedstrijden, op seniorenblogs en jongerensites, bij pralineverkoop en bananenliederen.

Ik ben altijd de laatste om televisietrends op te merken (ik heb net de serie 24 en een zwakke plek voor Kiefer Sutherland ontdekt) en daarom geloof ik meestal wat trendwatchers vertellen. Die lui hebben immers altijd gelijk, behalve die ene keer dat ze de hondenparaplu voorspelden.

Volgens trendwatchers zijn grote shows weer helemaal in. We willen opnieuw reusachtige dobbelstenen die door het publiek tuimelen, blinkende decors met binnenrollende luxeauto’s en presentatoren in maatpak. Vervang het pak door een galajurk en Debby&Nancy scoren op alle fronten.

Er wordt geappeleerd aan iets uit vervlogen tijden, iets wat met pluimen en elegantie te maken heeft en daarbij wordt dan champagne gedronken. Soms schuift er zelfs ongemerkt een wals voorbij. Gesprekken gaan over borsten, jaloezie en ontrouw: echte vrouwenthema’s, quoi. Het is om te lachen en het heeft iets met geluk te maken. Er wordt zelfs al eens een traan weggepinkt.

Eerst vond ik Debby&Nancy weinig origineel. De moppen zijn vergelijkbaar met die van nonkel Hendrik na zijn zevende glas wijn en even denk ik dat mijn geluk vooral schuilt in het terugvinden van de afstandsbediening. Maar dan merk ik twee kleine meisjes op in het publiek. Ze zijn verkleed als hun idolen en noemen zich Febby&Dancy. Ze mogen op de show en glimmen van trots. In een flits herinner ik me het plezier dat ik beleefde aan Walter’s Verjaardagshow of de Kinderacademie. Wat wilde ik graag op zo’n xylofoon zitten en een Petit Gervais eten.

Plots begrijp ik Debby&Nancy. Dit gaat niet over wereldpolitiek, diepgravende interviews of spitsvondige humor. Het gaat over kleine meisjes en hun ouders die over hun schouder meekijken. Over oude dametjes die willen dansen en jongens die touwtjespringen. En dat is prima.

Ze besloten dat de wereld nu wel lang genoeg zonder hen was geweest. Het was een decennium geleden dat er nog meisjes flauwvielen voor hun podium en een hele nieuwe generatie beugeldragers kende hun naam niet meer. Take That is heropgestaan (zonder Robbie) en wint meteen een prijs op de Brit Awards.

Dat kunnen wij ook, dacht Boyzone en ze kondigden deze maand een nieuwe tour aan. Zelfs de Spice Girls werken aan hun comeback, voorlopig onder het mom van een benefietconcert (en een cheque van 2,85 miljoen euro per persoon). Haal de Joepie-posters van onder het stof: dit kan geen toeval zijn.

Een muzikale Wiederaufstehung van deze omvang komt er niet zomaar. Dat drie ex-hitwonders na tien jaar tegelijk ontwaken, kan niet anders een kosmologische kronkel zijn. Over dit soort dingen kan ik dus uren nadenken.

Wat is er bijzonder aan de maand februari? Waarom gebeurt dit precies nu? Misschien werkt Valentijn inspirerend voor het componeren van halfbakken liefdesliedjes, maar er zijn genoeg Valentijns gepasseerd zonder collectieve comeback.

De Oscars zijn net voorbij, maar die hebben meer met jurken en kapsels vandoen dan met popmuziek. Heeft het misschien iets te maken met het stijgend zeeniveau of het kale hoofd van Britney Spears? Zijn we de idolen van X-factor zo beu dat we oude monumenten van stal halen om hen uit de hitparade te weren?

Tijdens mijn overpeinzing belt een vriendin op om gelukkig nieuwjaar te wensen. Chinees nieuwjaar, welteverstaan. Ik ben helemaal niet Chinees maar wel van mening dat je niet genoeg interculturele feesten kan vieren, dat is zeker bevorderlijk voor wereldvrede en algeheel contentement.

Ze vertelde dat de Chinezen in 2007 het jaar van het Gouden Varken vieren. Dit feest komt maar eens in de zestig jaar voor en kinderen die nu geboren worden zullen een voorspoedig leven leiden. Gynaecologen spreken zelfs over het ‘varkenseffect’ omdat ziekenhuizen overspoeld worden door ouders die speciaal gewacht hebben om kindjes te krijgen.

Misschien geldt dit varkenseffect ook voor gereanimeerde groepen. Het jaar van het Varken staat symbool voor voorspoed, geluk en vooral veel geld. Meer dan muzikaal talent werkt geld heel inspirerend in de muziekindustrie. Ergo: de Spice Girls, Take That en Boyzone herenigen in naam van het Gouden Varken.

Op een Chinese website lees ik dat astrologen tijdens het jaar van het Gouden Varken verschillende natuurrampen aankondigen. Moet ik meer zeggen? Er is weer hoop voor Get Ready.

Ze is een van de zeldzame dames die het tot covermodel schopt zonder daarvoor auditie te doen bij Ignace Crombé. Eigenlijk mogen we zeggen dat lingerieontwerpster Murielle een selfmade lady is en dan nog wel van het soort dat mannen niet afschrikt. Daar hou ik wel van.

In de wandelgangen -of de kleedkamer, ik wil het kwijt- wordt gefluisterd dat Murielle het nieuwe feminisme vertegenwoordigt. ‘Post-feminisme’ zoals ze dat zelf noemt. Een sleutelfase in de seksuele ontvoogdingsstrijd van jonge vrouwen.

Het soort feminisme waarbij sexy rondingen een nationale feestdag verdienen, vrije liefde leidt tot wereldvrede en waar elke echte vrouw een vibrator in de kast heeft liggen. Liefst een van het merk Scherre.

Nu: ik bewonder jonge vrouwen die een merk uit de grond weten stampen. Ook als het merk de vrouw wordt en die met een handtas op televisie mensen bespiedt. Maar een filosofie verkopen over hoe vaak je het met wie doet en daar feminisme aan vastknopen? Dan ben ik niet meer mee.

Het is nochtans geen nieuwe uitvinding: het “wij-doen-het-als-echte-venten” adagium. Het is hip: de sterke, onafhankelijke vrouw die haar lichaam zo graag ziet dat ze het moeten vieren met een trits one night stands en een gesjabloneerd schaamhaarpatroon.

Als het over allochtone vrouwen gaat, beginnen we met zijn alleen te bikkelen over hoofddoeken. De ene vindt het emanciperend, de andere onderdrukkend. Dat heet dan een debat. Als het over autochtone vrouwen gaat, moet het plots over sex.

Alles mag dus alles moet. Een soort van eenrichtingscommunicatie waarbij we om de oren geslagen worden met vaginamonologen, zweepjeshandleidingen en sextalkshows. Hoe bloter, hoe beter. Alsof we op een berg overspannen oestrogeen zitten. In het omgekeerde geval zouden we mannen beschuldigen van perversiteit.

Waar hebben we zo dringend mee af te rekenen? Sinds wanneer gaan Tupperware parties plots over dildo’s? Kan best gezellig zijn, maar of mij dat helpt in de strijd tegen de loonkloof: ik denk het niet.

Onlangs zag ik een reportage over vrouwen in Nederland die samenkomen om te masturberen. Gaan ze met z’n allen op een kussen liggen en praten ze gezellig met elkaar tot ze klaarkomen. De moderne versie van een theekransje. Weinig emanciperend, denk ik dan. Tenzij hun nieuwe man daarna de kopjes afwast.